Het artistieke oeuvre van Liebert De Bleser bevindt zich op het snijvlak tussen schilderkunst en industrie, met fotografische snapshots als dankbaar bronmateriaal. Het rauwe karakter van zijn werk en de desolate urbane landschappen dragen een flinke dosis geladenheid in zich. Toch bevatten zijn frames ook (letterlijk) lichtpuntjes die sfeer scheppen en hoop suggereren. Hij slaagt erin om de grenzen tussen het bewuste en het onbewuste visueel te vatten, en de scheidingslijnen tussen realiteit en fictie te vervagen – een symboliek die doet denken aan de onnavolgbare filmstijl van cineast David Lynch.

Liebert De Bleser zoekt in zijn werk naar evenwicht tussen motief en picturale uitdrukking. Hij vertrekt daarbij van foto’s die hij het liefst ’s nachts neemt, en haalt zijn inspiratie uit het onderweg zijn. Als een schilder ‘on the road’, die dingen in beeld brengt waar anderen aan voorbij lopen. Van het lijnenspel van een autostrade en de voorbij flitsende wegverlichting, tot barsten in het wegdek en verdord gras onder tunnels. Het doet wat denken aan de duistere, vervreemdende en beklemmende sfeer van Lost Highway.

Abstracte duisternis

In Lieberts werk valt geen levende aanwezigheid te bespeuren. Zijn protagonisten zijn details van het urbane landschap, schijnbaar banale objecten die de gemiddelde kijker over het hoofd ziet. Precies door het weglaten van vertrouwde elementen, krijgen vlakken en lijnen een grotere betekenis. Ze weerspiegelen de roes die de nachtelijke rit teweegbrengt. De autostrade is niet langer een weg die je van A naar B brengt, maar een oord van reflectie. Een eenzame roadtrip in een donker kader met oranje lichtflitsen. Wat hij tijdens zijn nachtelijke excursies met zijn fototoestel kadreert, transformeert hij nadien tot een abstracte beeldtaal die minimale raakvlakken vertoont met de realiteit.

Materialen herdefiniëren

Liebert hanteert vooral bouwkundige en aan de industrie ontleende materialen. Als een stille ode aan de naamloze werkman die dezelfde materialen gebruikt in zijn dagelijks werk dat vaak wordt onderschat. De roofing refereert aan het asfalt van de weg en de duisternis van de nacht. De spuitlakken zijn een knipoog naar de graffiti uit zijn jeugd. En de manieren waarop hij zijn doeken bewerkt – kerven, snijden, laag op laag verven, … – verraden zijn grafische achtergrond. Zijn ‘schilderkunst’ bevat bewust geen opsmuk en is de antithese van gratuite bekoorlijkheid. Toch hebben zijn highway-reflecties ook een dichterlijke lading – een ritmische en hoopvolle vlucht die de kijker dwingt om op een andere manier naar de werkelijkheid te kijken.

Sociale dimensie

In zijn nieuwste werk is de sociaal-maatschappelijke dimensie manifester aanwezig. De roofing maakt plaats voor bouw- en afdekzeilen; de verf voor industriële tapes. Het zeil verzinnebeeldt bescherming. We wenden het aan om dingen af te dekken of om iets te beschutten tegen weersinvloeden en water. In arme regio’s wereldwijd maken mensen ervan gebruik om hunouwvallige huizen te beschutten, samen met golfplaten en karton. Liebert geeft het banale materiaal een kunstzinnig aspect door het uit zijn voor de hand liggende context te halen. De geconditioneerde kijker moet het werk relateren aan een ruimer perspectief.

Intiem nest

Lieberts voorkeur voor industriële materialen, zijn interesse in mechanica en zijn talent om het onooglijke inhoud te geven en tot iets hogers te verheffen, weerspiegelt zich ook in zijn interieur. Hij bewoont de bovenste verdiepingen van een oud kasteeltje: een karaktervol pand waarop hij zijn artistieke en creatieve stempel drukte. De woning is als een teder cocon waarin gebruikte meubelen, tweedehands objecten en bijzondere trouvailles zich gemoedelijk nestelen. De ruimtes zijn besloten en intiem, en tegelijk ruimtelijk door de hoge plafonds en het daglicht dat speels binnenvalt door ramen die uitgeven op de bosrijke omgeving. Geen enkel voorwerp in de woning is nieuw. Alles werd in de loop der jaren liefdevol bijeen gesprokkeld. Het interieur is wars van trends, combineert elementen uit verschillende stijlperiodes, en heeft een zeer persoonlijke uitstraling.

LEES HET VOLLEDIGE ARTIKEL IN RS WONEN LANDELIJK & VLAAMSE STIJL NAJAAR 2016