DEUX (OM) – meer bepaald architect Peter Tersago en interieurarchitect Martijn Dedecker – wonen in Berchem. In een rustige straat – in een van de groenere buurten van Antwerpen – vonden ze een karaktervol herenhuis uit 1912. Als ontwerpers werken ze graag en vaak met marmer. Toeval of niet. In hun huis en het aanpalende atelier achteraan, was vroeger een bekende marmerkapperij gevestigd. Hun interieur is een mix van gezochte vondsten en eigen ontwerpen.

Wat een mooie en rustige straat is de Kardinaal Mercierlei in Berchem. Aan de ene zijde staan prachtige herenhuizen met statige gevels terwijl aan de andere zijde een lange muur de grote binnentuin van het voormalige kloostertuin beschut. Omdat slechts één zijde bebouwd is, is de openheid en rust het eerste wat opvalt. Martijn dist meteen enkele anekdotes op bij ons bezoek.

“De kloosterorde die er woonde is enkele jaren geleden verhuisd naar Italië. Ze hadden een van hun kloosterzusters opgebaard onder een glazen stolp, een beetje zoals sneeuwwitje. Het transport naar Italië moet een heikele onderneming geweest zijn. Intussen heeft een instelling voor andersvaliden zich in het klooster gevestigd. Jammer dat de mooie kloostertuin niet toegankelijk is voor het publiek”, vertelt Martijn.

Honderdste verjaardag

Het straatbeeld met statige herenhuizen is beschermd. De gevel laten opfrissen – niet meteen hun eerste prioriteit – was uiteindelijk het eerste wat ze deden zodat de detaillering terug naar boven kwam. Dit is immers de eerste indruk van het huis. Het is gebouwd in 1912. Peter en Martijn kochten het in 2012. Het was precies honderd jaar geworden. Buiten wat schilderwerken was er de laatste jaren niet veel gebeurd. Alles was gelukkig nog origineel. De hoge plafonds met plafondschilderingen, het originele plaasteren lijstwerk, de marmeren schouwmantels – allemaal daar in het atelier gemaakt – en de bijzondere lichtkoepel boven de eetkamer, alles was intact gebleven. De plafonds zijn overal tussen de drie en de vier meter hoog wat zorgt voor een ruimtelijk gevoel. Tegenvaller waren de donkerbruin verniste houten parketvloer, de muren geschilderd in de meest onmogelijke kleuren en de zware eikenhouten kasten waardoor de woning er heel donker en klein uitzag.

Constructie

“Voor ons waren de mogelijkheden van de woning meteen duidelijk. Er was gelukkig nog niets aan het huis verprutst, wat anders wel vaker gebeurde in de jaren 60-70. Zelf hebben we ook nauwelijks constructieve aanpassingen gedaan. Enkel de muur van het gangetje – dat naar de achterliggende keuken leidt – hebben we gesloopt. In de eerste plaats omdat we toch ergens in huis de volledige breedte wilden ervaren. Bovendien wilden we een grotere keuken dan de oorspronkelijke keuken. Ons huis, dat hiernaast en het atelier achteraan behoorden toe aan één familie. Het vormde één woonblok. De constructies van de verschillende panden lopen door elkaar, wat soms verwarrend is.

Vroeger was het pand een gekend marmerbedrijf in Antwerpen en omstreken. Sinds de oorlog is het bedrijf niet meer actief. Alle schouwmantels uit onze woning zijn ook hier gemaakt.” Peter en Martijn zochten een woning in een relatief groene buurt in Antwerpen. “Er zijn heel veel parken in de buurt en je bent heel snel uit de stad maar ook in de stad. Als je een luchtfoto zou bekijken, zie je duidelijk de groene zone. Onze straat is wat afgeschermd door de twee grote banen die er langs lopen. Je komt hier alleen als je er ook echt moet zijn”, verduidelijkt Martijn.

Lees het volledige artikel in RS WONEN Landelijk & Vlaamse Stijl voorjaar 2017